Θανάσης Κουρής, δρομέας και πρωταγωνιστής στην ταινία μικρού μήκους: «Καλαμάς, ο Θεός που πληγώνουμε»

του Νίκου Δρούβη 

της Εύας Μηλιώτη







Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η συνάντησή μας  με τον δρομέα Θανάση Κουρή..




 

Την Πέμπτη 20 Μαρτίου 2014  στο σχολείο μας προβλήθηκε η ταινία μικρού μήκους «Καλαμάς, ο Θεός που πληγώνουμε». Η Πανελλήνια Κίνηση Ενεργών Πολιτών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη «Καθαρός Καλαμάς»  προσπαθεί να αναδείξει το πρόβλημα του Καλαμά και να κινητοποιήσει τους αρμόδιους φορείς για να  βρεθεί μια λύση, ώστε ο Καλαμάς να ξαναγίνει το ζωντανό και καθαρό ποτάμι που ήταν κάποτε και να αποτελέσει έναν βασικό παράγοντα ανάπτυξης  της Θεσπρωτίας και της Ηπείρου.  

Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης της ταινίας, Μενέλαος Συκοβέλης, μας μίλησε για την προσπάθεια που γίνεται για τον Καλαμά και για  τους συντελεστές της ταινίας.  Η μουσική είναι του Κώστα Μπισδάκη και τα κείμενα του Παναγιώτη Ζώη.

 Είχαμε την ευκαιρία, ακόμη, να γνωρίσουμε από κοντά τον δρομέα Θανάση Κουρή, πρωταγωνιστή στην ταινία.  Τον ρωτήσαμε τι τον ώθησε να ασχοληθεί με δρόμους μεγάλων αποστάσεων. Μας είπε πως βλέποντας και παίρνοντας κανείς παραστάσεις από αυτά που συμβαίνουν στο περιβάλλον του μπορεί να ξετυλίξει την προσωπικότητά του. Θα μπορούσε ένας από μας να ασχοληθεί με τη ζωγραφική, άλλος με τη μουσική, άλλος με τις κατασκευές, για παράδειγμα. Το θέμα είναι να απελευθερωθεί η τάση που έχει ο καθένας για δημιουργία ή για κάτι που τον ευχαριστεί.

Την ώρα που τρέχει δε σκέφτεται κάτι, μας είπε, γιατί τόσα χρόνια που κάνει τρέξιμο αυτό του είναι πολύ οικείο,  δηλαδή είναι σαν να περπατάει. Με την εξοικείωση ένας άνθρωπος είτε κάνει μια φυσική δραστηριότητα είτε κάτι άλλο,  αυτό γίνεται αβίαστα και είναι μέρος της καθημερινότητάς του.

 Σχετικά με το πόσες ώρες κάνει προπόνηση και πόσα χιλιόμετρα,  μας απάντησε ότι αυτό εξαρτάται από την περίοδο του χρόνου και με το τι στόχο έχει ο καθένας. Πρέπει να υπολογίζει κανείς 2-3 ώρες καθημερινά. Για κάποιον  και μισή ώρα την ημέρα να ασκείται είναι ωφέλιμο. Για  κάποιον, βέβαια,  που θέλει να σκεφτεί την υγεία του και τη φυσική του κατάσταση. Και το τρέξιμο είναι  φθηνό άθλημα. Το  μόνο που χρειαζόμαστε είναι ένα ζευγάρι παπούτσια και ξεκινάμε!

Σε αγώνα η καλύτερη εμπειρία είναι, μας είπε, όταν μπορείς να ολοκληρώσεις την προσπάθεια σε καλή κατάσταση.  Η  χειρότερη εμπειρία που είχε σε αγώνα ήταν όταν έχασε το δρόμο και δεν μπόρεσε να τερματίσει. Για τους τραυματισμούς μάς είπε  ότι αυτοί υπάρχουν πάντα και έχουν σχέση με το πώς γυμνάζεται κανείς. Πρέπει σε κάθε περίπτωση να ακούει κανείς το σώμα του και να αντιμετωπίζει αυτό το θέμα με ξεκούραση ή με κατάλληλο τρόπο. Όσο κανείς τρέχει τόσο, τόσο εξοικειώνεται και το σώμα του και βελτιώνεται.

Στην ερώτησή μας για τις αλλαγές που έχει φέρει στη ζωή του αυτή η επιλογή,  μας απάντησε ότι μπορεί καμιά φορά να κάνουμε μια δραστηριότητα η οποία στο περιβάλλον μας να φανεί περίεργη. Το θέμα είναι: Κάνω αυτό που είμαι,  είμαι αυτό που κάνω.   Αυτό  θέλει να κάνει, αυτό τον ευχαριστεί. Στην Αμερική εδώ και πολλά χρόνια πριν το τρέξιμο ήταν κάτι φυσικό στη ζωή των ανθρώπων, ενώ εδώ δεν μπορούσες τότε να φανταστείς ανθρώπους να τρέχουν στο δρόμο.  Όσοι έκαναν αθλητισμό,  το έκαναν σε στάδιο. Μας συμβούλεψε να ζούμε το όνειρό μας κι αν έχουμε κάποια φιλοδοξία, κάτι που μας απασχολεί, να το τολμήσουμε, ανεξάρτητα από το τι πιστεύουν οι άλλοι γι’ αυτό.

 Μπορείτε να δείτε την ταινία  «Καλαμάς, ο Θεός που πληγώνουμε» εδώ